"Ik sta in de deuropening, als er mensen aankomen. Wanneer het bekenden zijn open ik mijn armen en kinderen vliegen naar me toe, pubers knuffelen me wat onhandig en volwassenen ontspannen in mijn omhelzing. Wanneer het onbekenden zijn schud ik ze hartelijk de hand en nodig ik ze met een hand op hun schouder uit om binnen te komen.

Het is warm en gezellig binnen, er is altijd plek aan tafel en tijd voor een kop koffie of thee - of een glas wijn. Ik laat de gasten zien waar ze zullen slapen en geef ze tijd om hun plekje te vinden. Ik ga terug naar de centrale plek waar ik mijn ding doe aan de grote tafel. Misschien maak ik wat te eten - een soep, salade of een simpel 1-pansgerecht. Het gaat om het contact, het gezelschap, de verbinding.

Wanneer ze weg gaan, hoeven we niet echt afscheid te nemen want we weten dat we in elkaars hart zitten en onze zielen elkaar geraakt hebben. Vreemden werden vrienden, vrienden werden familie.

Soms word ik gevraagd om mee te denken over een kwestie of om na te denken over een oplossing voor een probleem. Ik heb kletspraatjes met de jongelui, bij het vuur of in de avondzon. Wanneer de maan nieuw en donker is neem ik de tijd om naar binnen te keren en verbeeld ik wat de maan mij te vertellen heeft. Soms doen er mensen met me mee, en verandert de grote tafel in een chaos van afbeeldingen, verf en glitter.

We vieren het jaarwiel en nemen de tijd om stil te staan bij de wisseling van de seizoenen. Op die momenten eten we altijd samen en eren we de Godin. We bevestigen onze verbinding met de natuur en doen ons best om zoveel mogelijk samen te werken met haar.

Wanneer ik daar behoefte aan heb, is daar ook de stilte. Mijn atelier met m'n knutselspullen, m'n verf en tijdschriften, dagboeken en kaarten. Mijn heiligdom, met uitzicht op de natuur en de lucht.
Er is een kat, die niet van mij is maar van zichzelf. Ze komt bij me als ze daar in zin heeft en krult zich dan op naast me. De volgende ochtend kan ze verdwenen zijn, of achter me aan lopen door de tuin en bij mijn klusjes.

Ik heb alle tijd om te doen wat nodig is; schoonmaken van de kamers, bedden opmaken en de werkruimtes klaar maken voor de dag. Er is regelmatig overleg over wat er nog moet gebeuren en wat we nog willen ontwikkelen.
We willen niet teveel, want de plek is een plek van rust, van kunnen zijn. Een plek van op adem komen en voelen wat de volgende stap gaat zijn. Een plek van inzichten ontvangen en open handen en harten. Een plek waar het leven zich kan laten zien, en wij ons laten verrassen.

Mensen zijn hier graag. Ze voelen zich gezien en gedragen, door ons en door de plek zelf. Ze komen hier tot rust, komen los van het systeem en weer in contact met hun essentie. Ze durven weer te luisteren naar het roepen van hun ziel en hun verlangen uit te spreken.

Als ik 's avonds mijn dagelijkse rondje maak, glimlach ik. Hier en daar zitten mensen te praten, bij de boom wordt gelachen. Ik zwaai naar mensen en beantwoord nog een laatste vraag. Het is goed voor vandaag, morgen wacht er weer een dag vol magische ontmoetingen."