De afgelopen dagen heb ik geworsteld met een dinosaurus (voor wie de term niet kent: een flinke emotierollercoaster rond iets in je verleden). Er waren een aantal dingen die het triggerde, wat resulteerde in mijn brein dat conclusies trok en ik mezelf in een neergaande spiraal van negatieve gedachten over mijzelf terug vond. Erover praten helpt (juist en vooral met mensen die je lief zijn) en natuurlijk komen de dingen precies op tijd op je pad. Zoals dit filmpje.
 
Als ik rondjes ren in mijn eigen hoofd, ben ik niet meer bezig met creëren vanuit mijzelf, maar ben ik bezig met het resultaat. Wat als die of die me niet leuk (genoeg) vind? Wat als m’n kaarten niet verkopen? Wat als niemand naar de inspiratiesessies komt? Alsof dát wat over mij zegt.
Als kind ben je niet bezig met het resultaat van iets. Je zingt en speelt en creëert dat het een lieve lust is – zonder je bezig te houden met wat het oplevert of wat een ander ervan vindt. Als kind ben je ieder moment weer bezig met jezelf opnieuw uit te vinden, nieuwe dingen te leren, de wereld te ontdekken.
 
En dus: ONTSPAN (de ultra-korte samenvatting van het filmpje 😉). Ik haal diep adem en kom weer terug in dit moment. Nu. Hier. Ik voel waar mijn energie vandaag naartoe gaat. Ik doe de dingen waar ik blij van word, die mij helpen om te groeien naar degene die ik wíl zijn.
Er komen vast nog wel eens dinosaurussen voorbij,
 
Deze vragen helpen mij:
* Wie wil ik zijn? (en niet: wie denk ik dat de ander wil dat ik ben)
* Hoe wil ik mijn leven vormgeven? (en niet: wat verwacht de maatschappij/familie/vrienden)
* Waar word ik blij van? (en niet: wat heb ik nodig om blij/gelukkig/goed genoeg te zijn)